Ploeteren in de wind

Ik zat zojuist op de fiets voor een ritje naar het dorp en terug. Op de terugweg had ik de wind flink tegen. Moeizaam kwam ik vooruit, de regen sloeg in mijn gezicht. Op de heenweg had ik geen wind gevoeld. Ik merkte dat ik lekker hard ging, en omdat ik geen wind voelde dacht ik dat het kwam doordat mijn dochter niet in het voorzitje zat. Maar op de terugweg werd het me duidelijk hoe hard het waait en dat het wel degelijk de wind was die me vooruit had geblazen.

Ik dacht toen dat het vaak ook zo is met een warm, steunend netwerk. De familie en/of vrienden om je heen, waarmee je je leven deelt. Het leven loopt best lekker, je voelt zelfvertrouwen en durft stappen te ondernemen. Je hebt vaak niet door hoe groot de rol van je netwerk daarin is wat je ervan hebt; de support, de praktische hulp, en steun als het tegenzit. Mensen die in je geloven, waar je praktische hulp aan kunt vragen en die bemoedigend zijn bij tegenslag. Maar wanneer zo’n steunend netwerk ontbreekt, dan voelt het als ploeteren in de wind. Het kost meer moeite om in jezelf te blijven geloven en elke dag weer door te gaan. Het is zwaarder om vol te houden bij tegenslag en je er in je eentje uit knokken.


Mocht jij in je leven aan het ploeteren zijn zonder steunende mensen om je heen; hou vol, zet ‘m op, ga niet aan jezelf twijfelen. Vergelijk jezelf niet met mensen met ‘wind mee’ maar bemoedig jezelf af en toe.


Ik wens je fijne mensen om je heen.